Hnoð og suðu er aðalvinnslan í framleiðslu á plötumhlutum. Svo hver er munurinn á þeim?
Hnoð er ólosanleg tenging sem notar hnoð til að tengja tvo eða fleiri hnoðaða hluta saman, sem kallast hnoðtenging, eða hnoð í stuttu máli.
Suða er ferli þar sem efnið (sama eða ólíkt) vinnuhlutans sem á að soða er hitað eða þrýstsett eða hvort tveggja er notað saman og með eða án fylliefnis nær efnið í vinnustykkinu til að mynda varanleg tengsl milli frumeinda. .
Kostir og gallar við suðu og hnoð:
Kostir suðu:
1. Suðutengingin hefur mikinn styrk og góða þéttingargetu. Vegna málmvinnslutengingarinnar er styrkurinn tilvalinn.
2. Þyngd soðnu samskeytisins er lítill, vegna þess að suðu getur í grundvallaratriðum verið í formi rasssamskeytis og uppbyggingin er einföld, ólíkt hnoð, sem krefst þess að mikill fjöldi hnoða sé lagður á grunnmálminn.
3. Undir venjulegum kringumstæðum er tengikostnaður tiltölulega lágur, sem getur í grundvallaratriðum náð þeim tilgangi að spara tíma og fyrirhöfn.
Ókostir suðu: suðuaflögun er tiltölulega mikil og það er enginn kostur við að tengja þunna hluta.
Kostir hnoðunar eru: aflögun tengisins er lítil, kröfurnar til tengingarumhverfisins eru litlar og hægt er að smíða hana með vindi, vatni og olíu og hentar sérstaklega vel fyrir þunnt stykki.
Ókostir við hnoð: lítill styrkur tengiliða, léleg þétting, lítil skilvirkni og tiltölulega fyrirferðarmikill samskeyti.
